h1

No Human Is Limited

oktober 12, 2019

Een historische dag! Eliud Kipchoge slaagde er als eerste in om een Marathon (42,195km) onder de 2u te lopen: 1u59’40”

Net zoals ‘Breaking2’ in 2017, wou ik de poging van Eliud Kipchoge (nu Ineos 1:59 Challenge) niet missen.

Plaats, datum was al even gekend. Pas gisterennamiddag werd ook het startuur bekendgemaakt: 8u15

En zo was ook ineens bepaald wanneer ik mijn loop zou doen vandaag. Ik wou toch zeker de laatste kilometers kunnen zien.

Vertrokken om 7u27. Het liep niet vlot: ben al ganse week ziekjes, en nog niet volledig OK.
Ik haalde ‘mijn’ finish van 1u59’59” en liep 20,58km. Weer een grens verlegd en wat dichter naar die Halve Marathon.

Op tijd terug thuis om de Ineos 1:59 Challenge te volgen waar ze ondertussen 1u30 gelopen hadden.
Spannend! En ooooh zo veel bewondering…want dit doe je niet even tussendoor. Kippevel en snotteren als hij over de finishlijn loopt.
Dit is een historische dag!

Dit gaat over veel meer dan sub 2u een Marathon lopen…
Het gaat over grenzen verleggen!

Eliud Kipchoge kon dit (vandaag) niet alleen. Er waren de ideale omstandigheden, de Pacers, de hele entourage, zijn vrouw en kinderen waren er,… Hij en het team geloofden dat het kon, hij trainde hard en kan zich ongelooflijk goed focussen. Dat alles maakte dat het is gelukt!

Of het nu gaat over een Marathon lopen, een uitdaging op het werk, studies,… het ‘patroon’ blijft hetzelfde:

  • Kies je droom/uitdaging
  • Omring je door mensen die je steunen en in je geloven
  • Werk hard. Focus!

Dus denk dit weekend eens wat je echt wil bereiken… en Go for it!

Advertenties
h1

Niet evident, wel confident

september 27, 2019

‘t Is al weer even geleden dat ik iets postte. De vraag “hoe is ‘t?” krijg ik dan ook af en toe te horen.

Laat ik starten met het fietsen:.
Wekelijks proberen Bart en ik een toertje te doen. Ik merk dat ik nog (meer dan vroeger) bang ben om te vallen. Dit komt natuurlijk door de stomme val én de gevolgen. Het barstje in de elleboog (1mm) was aan het dichtgroeien hoorde ik bij laatste controle. De elleboog volledig strekken is nog niet Ok. In overleg met kinesiste en huisarts staat er nu MRI gepland om te checken of er toch niet meer aan de hand is.

En als de schokken en steunen stuur bij het fietsen last geven aan de elleboog en schouder, doet lopen dit gelukkig niet.

Na de meniscusoperatie (8 mei) ging focus naar fietsen. En door de val, was het uiteindelijk pas 30 juli dat ik eerste keer liep (en geen valse start). Net geen 4 maanden na laatste loopje.

De opbouw ging goed. 6 augustus liep ik eerste keer 5km aan 1 stuk 🙂
En dan begin ik al te dromen, te rekenen en schemaatje te maken.
Want ja… ik heb dat doel nodig.

Dus half augustus werd er voor het eerst gesproken over een Halve Marathon in het najaar.
Als ik geleidelijk zou opbouwen; 2 korte trainingen en in het weekend de afstand steeds 1,5km verlengen, dan zou eind oktober wel haalbaar zijn. Een platte; want bergop-bergaf is te belastend.

De keuze viel op Etten-Leur die ik in 2015 als eens liep.
Ook Bart doet mee en zo kunnen we samen opbouwen.

Vandaag liep ik sinds lang meer dan 15km. Het ging nog niet vlotjes, maar zó blij dat ik het gedaan heb!

Nog 1 maand voor de Halve Marathon van Etten-Leur.
En ja…ik ga niet enkel voor de start, ook voor de finish!

h1

Ik zit niet meer stil :-)

augustus 21, 2019

Het is niet mijn sportiefste jaar. En vorige maand meldde ik nog dat ik noodgedwongen moet stilzitten.

De elleboog is nog niet volledig Ok; ik kan arm nog niet volledig strekken en heffen mag nog niet.
Schokken zijn niet ideaal…

Dit weerhoudt me niet om terug te sporten.

  • Ik loop terug 3x per week. 6km is de maximum afstand; voorzichtig bouw ik op. Bergop en bergaf laat ik nog even achterwege
  • Afgelopen weekend een eerste fietstochtje van 35km. Heel
    voorzichtig… Met mooie weer komend weekend wordt fiets zeker uitgehaald

Stiekem kijk ik vooruit…
Droom van lange duurloopjes en kilometers malen op de fiets…

Al zal ik maar niet té enthousiast zijn, zeker?

h1

Even stilzitten

juli 26, 2019

Noodgedwongen rust.
Want afgelopen zondag schoof ik met mijn fiets onderuit toen ik het fietspad opreed en viel ik op mijn rechterzijde. Mijn elleboog kreeg de zwaarste smak. In het ziekenhuis stelden ze een barst in mijn rechterelleboog vast. “Fixeren en rust” was de boodschap.

Dus moet het; ook al is dit niet mijn natuur.
Evenmin het afhankelijk zijn van anderen. Al kan ik me na enkelen dagen oefenen toch al zelf aankleden 😉.

Stilzitten is (voor mij) ook even stilstaan…
Sinds vorig jaar sputtert mijn lichaam: achillespeesblessure, meniscusoperatie, barst in elleboog,…
Zaken die tijdelijk zijn en niet levensbedreigend.
Tussen deze ‘ellende’ door kon ik bvb. wél de Mont Ventoux oprijden en een mooie vakantie doen.

En net zoals in een Marathonvoorbereiding, leer ik hieruit:

  • Loslaten: genieten van wat geweest is en aanvaarden wat niet (meer) kan
  • Doelen bijstellen: bucketlist afwerken
  • Plannen? Zeker wel – anders word ik zot – op kortere termijn
  • Genieten van de kleine dingen, van wat ik graag doe en van/met de mensen die ik graag zie
  • Evenwicht zoeken “Mens sana in corpore sano” Een gezonde geest in een gezond lichaam”.

En met dit in het achterhoofd bewuste keuzes maken en groeien. Want ook dàt vind ik belangrijk.

Meer moet het toch niet zijn, toch?

Dinsdag op controle voor de rechterelleboog en horen wat kan/mag. De pijn is maar af en toe meer. Schokken voelen niet goed, dus ik verwacht dat de loopschoenen nog even aan de kant staan.
Begin augustus bespreek ik samen met mijn kinesiste de revalidatie. Ik voel ‘t al… de druk om te switchen naar zwemmen wordt groot 🥺 .

h1

Vakantie is…

juli 13, 2019

Tijdens de rit in Ternat van Ladies@Ventoux raakte ik aan de praat met Veerle. Ik was ‘impressed’ door haar fietsbroek die bedrukt was met “Marmotta triatlon”.
Nu had ik al wel eens van “de Marmotte” gehoord en ik weet wat een triatlon is, dus begrijp je wel dat ik onder de indruk was.

Dit vroeg om wat uitleg… Veerle sprak over het Marmotta Alpin hotel en de Marmotta triatlon club, gevestigd in Leuven. Dàt maakte het nog interessanter.
Neenee, ik dacht niet aan mij, maar aan Thomas, die sinds 2 jaar met triatlon bezig is. Ze planden in de zomer een triatlonstage; ook voor niet-triatleten. Interessant!

Na overleg met Bart, wat info gevraagd en kort nadien werd deze stage onder begeleiding van Pieter Timmermans en prof triatlete Tine Deckers vastgelegd.

Er was toen nog geen weet van meniscusscheur en -operatie begin mei.
De revalidatie van de meniscusoperatie ging vlot en 5,5 weken na de operatie fietste ik de Mont Ventoux op.
Lopen probeerde ik een eerste keer een week later. Dit viel tegen. En ook de tweede les Start2Run viel niet mee. Pijn, zeurende knie: een stap terug 😢. Lichaam tijd geven.

Begin juli een mailtje van Pieter om te polsen naar de verwachtingen.
Een leuke vakantie met gelijkgezinden. En gezien mijn revalidatie, zie ik wel waar ik kan inpikken” liet ik weten.

Zondagochtend vroeg vertrokken Bart, Thomas en ik naar Mühlbach am Hochkönig (Oostenrijk). Elk met eigen verwachtingen.

De vakantie zou dan voor mij geen echte stage zijn; het ontbrak me niet aan challenges.

  • Fietsen in de regen en dan nog eens bergaf… nee hoor. Na 4,4km afdaling draai ik bibberend terug
  • Zwemmen: ik had aan Pieter laten weten dat niet mijn ding is; tenzij het water rond de 30 graden is. Ik heb toch 6 lengte gedaan in buitenzwembad van 21
    graden 🤣
  • Bergaf fietsen is voor mij met de remmen dicht. Ook de Mont Ventoux heb ik maar afgedaald tot aan Chalet Reynard. Nog veel te leren (of niet. Is dit een moetje?)
  • Bergop lukt wel; al heb ik geluk gehad dat de echte uitdaging “beklimming Glossgockner wegviel door té slecht weer

Zes dagen later blik ik voldaan terug. Dit is vakantie:

  • Leuke mensen ontmoeten
  • Iedereen van het gezin die zijn/haar ding kan doen
  • Sport en ontspanning
  • Mooie omgeving
  • Uitgerust(er) terugkomen

Deze vakantie had het allemaal!
Bedankt Veerle, Tine, Goedele, Leen, Femke, Marijke, Kris (x2), Pieter, Geert, Harold, Bart (x3), Thomas.

See You Soon!

En voor wie nog een fijne vakantie zoekt; met of zonder uitdagingen: Marmotta Alpin hotel

h1

Mont Ventoux: 22 juni 2019

juni 22, 2019

Dit avontuur startte 9 jaar geleden; toen “een bergje op fietsen” op mijn bucketlist kwam. Het was in de voorbereiding van Marathon Amsterdam, waar ik door een blessure meer ging fietsen en de fiets ook meenam op vakantie (L’Espinet de Vacances) aan voet van de Pyreneeën.

Pas dit najaar werden de plannen concreet, toen ik – weer – omwille van een blessure meer ging fietsen.

Vol enthousiasme schreef ik me een 7-tal maanden geleden in voor Ladies@Ventoux en – eerlijk – pas nadien besefte ik dat dit via kant Bédoin was; niet de makkelijkste.
Collega Hilde zag het zelf niet zitten, maar haar dochter wél. We huurden een huisje op een vakantiedomein in Aubignan, zo’n 15km van Bédoin.

Tijdens de winter focuste ik me op lopen, spinnen of fietsen op de hometrainer in de KBC-fitness. Vanaf half maart ging ik buiten de fiets op.
Ook Bart had zich ingeschreven en zo deden we samen enkele voorbereidende ritten georganiseerd door Sporta.

De pret duurde niet lang. De linkerknie zeurde… En later kreeg ik zelfs pijn ook al had ik die dag niet gelopen, gefietst of gewandeld. En dan weet je dat het niet goed is!
Een meniscusscheur en een operatie bleek noodzakelijk. Deze werd gepland voor 8 mei.

Na de operatie ging mijn focus naar de revalidatie. En dit ging zeer goed.
2,5 weken na de operatie zat ik eerste keer terug op de fiets. We zijn dan minder dan 1 maand voor de beklimming. Niet dat ik er op dat moment in geloofde; time will tell.

Vorige week donderdag controleafspraak bij de orthopedist. Ik durf de vraag te stellen: “Mag ik proberen om de Mont Ventoux op te fietsen?“. Hij gaf me groen licht; verwittigde dat ik op mijn adem zou trappen, maar zei al lachend “Stuur me een selfie vanop de top!“. “En fietsen mét klkpedalen.”
Ik liep op wolkjes het ziekenhuis buiten…

De weg naar de top (zelfs naar de start) was nog lang; fysiek én mentaal.

  • Hilde en ik vertrokken zondag al en zo konden we nog wat vakantie nemen en acclimatiseren. Silke en Bart hadden uiteindelijk beslist om niet mee te gaan.
  • We namen een tussenstop in Beaune zodat we maandag toekwamen op bestemming in Aubignan. Op de vakantiedomein veel deelnemers oa. deze via Transplantoux (Châpeau!).
    Maandagavond een licht verkennend toertje samen met Hilde
  • Dinsdag trok ik er alleen op uit richting Bédoin. Grenzen verleggen: terug wennen aan de klikpedalen; de temperatuur (rond 30 graden) en zowel duurtijd, afstand als hoogtemeters verhogen. Ik genoot van de omgeving, me-time.
  • Woensdag werd de afstand 5km langer en telde de rit 200 hoogtemeters meer. Af en toe een krop in de keel; de emoties komen los. Want dit gaat over veel meer dan een bergje op fietsen
  • Donderdag niet geopteerd voor een voorbereidende rit van Sporta, maar een rit onder begeleiding van Patrick. Hij had ons ’s maandags gelopen met het fietsrek. Hij zou dit jaar niet fietsen en meehelpen als vrijwilliger na 6 jaar de Cannibale (172km) te hebben gedaan. Patrick gaf me veel tips en na een rit van 48,5km met 717 hoogtemeters was het vertrouwen er dat ik ook heel rustig kan fietsen en nog niet dadelijk omval 😉

  • Gisteren was het rustdag. In de voormiddag naar Bédoin voor onze goodiebag, nadien platte rust en mentale voorbereiding (afzonderen). Een colaatje en coldpack want maag voelt niet goed en de knie zeurt. Ik probeer de positief te denken.

Zaterdag: D-day
Wekker om 5u45, ontbijten om 6u30. Tegen 7u30 naar Bédoin.
Hilde zet me af en zou met auto rijden tot Chalet Reynard; op 6 km van de top.
Na korte opwarming, sta ik aan de start (pleintje); muziek onder begeleiding van discobar A Moeder om in stemming te komen. Ik maak een praatje met andere Ladies@Ventoux hetgeen me niet dadelijk geruststeld: zij trainden bvb 75km in de Ardennen.

Iets voor 9 worden de Ladies samengeroepen voor de start. We tellen af en Sarah De Bie (vrouw van Wout Van Aert) geeft startschot.
Oeps! Mijn Wahoo Elemnt Bolt (fietscomputer) staat nog niet op. Beginnersfoutje! Dus heel rustig vertrekken tot deze is opgewarmd.

De eerste 6km is vrij vlak. Zonnetje schijnt; ik heb het warm en ik zweet veel. Zonnebril is aangedampt en de zonnecrème pikt in mijn ogen. Straks zal ik van andere dingen last hebben 😉

Na 40’ rijden, hoor ik een bekende stem. Patrick is toch op zijn fiets gekropen om me te begeleiden. Dit had hij niet gemeld vooraf. Handig want hij kent het parcours en voor hem is dit een makkie.

Ondertussen zit ik in de zwaarste klim (rond de 10%). Het is aftellen naar Chalet Reynard (km15)…want ik begin ook de linkerknie te voelen. Na ongeveer 1u45 fietsen kom ik toe aan Chalet Reynard. Blij en voor op ‘schema’ 😉

Ik twijfel wat ik ga doen… het is immers al mooi dat ik hier kon starten; fantastisch dat ik aan Chalet Reynard ben geraakt.
Welk risico loop ik voor de knie?
Ga ik spijt hebben als ik niet probeer?
Op zo’n momenten (die ik ook al in Marathon heb gekend) moet je zelf beslissen zelfs met de beste vrienden, trainers,..aan je zij.

Na dikke 14 minuten pauze beslis ik verder te gaan. ‘Maar’ 6 kilometer 😉

Het is druk dit laatste stuk; vanaf nu zijn fietsers kant Sault en Bédoin samen. In de eerste bocht staat een helicopter, ook een MUG. Die hadden we al eerder ons voorbij weten rijden. Niet goed.

Ik probeer soepel te blijven trappen, aan 6km/h of minder (en neen: ik val nog niet om 🙂 ).
Ook het ‘competitiebeestje’ wordt wakker: wat zou ik graag binnen de 3u aan de top staan. Dus is het rekenen (niet zo eenvoudig als je zware inspanning doet).

Na de verschillende ‘fotoshoots’ komt een klein stukje vlak en dan de laatste 50m bergop. Ik heb nog wat energie om te versnellen en geraak zelfs vlot uit de klikpedalen.

Yes! I dit it! Mijn Wahoo Elemnt Bolt noteerde 2u53’02” inclusief de 14’27” pauze aan Chalet Reynard. Of effectieve fietstijd 2u38’35”
Super gezien deze voorbereiding!

De top is bereikt; nu de afdaling… Met remmen dicht en regenjasje half open zodat de parachute de snelheid remt, tot Chalet Reynard waar Hilde me staat op te wachten.
Snel de recovery en dan naar Bédoin voor een welgekomen massage.
En straks… Party-time!

Bedankt iedereen voor de lieve berichtjes.
Dikke merci aan Hilde voor de goede zorgen en de diepgaande gesprekken.
En ook aan Johan en Patrick die me met hun fietservaring begeleiden in deze tocht.

h1

Nog 1 week

juni 15, 2019

Volgende week is hét jaarlijkse Sporta-event met 30.000 fietsers die de Mont Ventoux beklimmen: langs Bédoin, Malaucin, Sault, met enkele of veel extra colletjes.
Ik schreef me 7 maanden geleden in voor Ladies@Ventoux: beklimming langs kant van Bédoin.


Afgelopen week was eentje van ups and downs:

  • Een dipje in het weekend: niet kunnen lopen, weinig gefietst, de onverklaarbare pijn vorige donderdag… Wat extra focussen en zorgen voor mezelf is dan de boodschap
  • Zondag een fietstochtje en maandag eentje met enkele kleine heuveltjes, gaven een goed gevoel!
  • Donderdag afspraak met de orthopedist. Een klein beetje vocht; pijn als hij hard drukt binnenkant knie,…alles normaal 5 weken na meniscusoperatie. Hij gaf me groen licht om bergop te fietsen; mét klikpedalen. Want dan belast je niet enkel de quadriceps en laat je knie even rusten als de hamstrings trekt. Dàt wordt dus terug even wennen!
    Eind juni mag ik starten met lopen. Moest er iemand willen meetrainen Start2Run: let me know!
    De orthopedist blijft trouwens voorstander van een kwarttriatlon: “40km fietsen en 10 km lopen is voor de meesten niet uitdagend genoeg”, zei hij “tot je ze in een zwembad duwt”. Had hij het nu over mij 🤪?
  • Het goede nieuws stimuleerde mijn enthousiasme. Donderdagavond de fietskleren aan en naar Tremelo om daar mijn klikschoenen op te halen.
    Zadel van de fiets terug lager, klikschoenen aan, en samen met Bart naar Veltem. Het zou droog blijven komende uur. Niet dus! Een dikke dreshbui op 4km van mijn thuis. Kleddernat waren we!
  • Gisterenmiddag afspraak met kinesiste: even laten stretchen en losmasseren. Elke benadrukte hoe goed ik het doe (thanks!): de disicipline om mijn oefeningen dagelijkst te doen, loont. Aandachtspuntje: niet té veel doen en alert blijven door naar mijn lichaam te luisteren
  • Het was ook een week van “Just in time”, tegen mijn natuur dus. Afvinken van To Do-tjes uur per uur, strijd tegen de klok

Gisteren afmelden op het werk. Dat maakt dat mijn hoofd al wat lichter wordt 😉

  • Morgen vertrekken Hilde en ik richting Mont Ventoux. Dan kan vakantie echt beginnen!
  • Ik ga daar wat fietsen en hoop donderdag en/of vrijdag een van de voorbereidende ritten mee te pikken. Mijn lichaam zal moeten wennen aan temperatuur (30gr) en de bergjes
  • En zaterdag? Ik weet het nog niet: supporter? Vrijwilliger? Of probeer ik toch te zien hoe ver ik geraak? Belangrijkste is een keuze waar ik geen spijt van heb achteraf.

En nu ga ik mijn valies maken!

Fijn weekend en tot volgende week!