h1

Marathon Antwerpen…op een andere manier

april 17, 2016

FietsbegeleidingVandaag was het niet alleen de 10 Miles in Antwerpen, maar vanmorgen ook de Marathon.
Zelf liep ik Marathon Antwerpen in 2009. Het was mijn derde Marathon.

Vandaag beleefde ik het op een andere manier; niet als loper. Maar fietsbegeleider voor Johan.

Ongeveer drie jaar geleden kwam Johan via via bij me aankloppen. Hij wou een Marathon lopen en wou graag hierover eens praten. Tja…daar kan ik veel over vertellen 😉
Door omstandigheden is zijn Marathon dat jaar niet doorgegaan, maar we hielden wel contact. En gezien we in mekaars buurt wonen, komen we mekaar wel eens tegen: meestal hij fietsend, ik lopend.

Begin maart stuurde hij me een berichtje: de conditie zat zo goed en hij wou na de Halve Marathon van Veltem, 2 weken later zijn Marathon lopen; in Antwerpen. Mijn eerste reactie was “2 weken nadien al Marathon? En hoeveel kilometers heb je dan in de benen? Kan je dan niet enkele weken later de Marathon lopen?”.
Veel kilometers deed hij niet al lopend, maar fietsen wel. Ik merkte dat hij té enthousiast was. Ik wou hem zijn droom niet afpakken, maar hem dan wel wat bijstaan en tips geven.
Zo liep hij paasmaandag (+/- 3 weken vooraf) een mooie 20km in Olmen. Weer een bevestiging dat de conditie goed zit.
Maar meer dan 20km had hij niet getraind; zal dit lukken?

Het is dus zeker niet een normale voorbereiding. Tja: ook mijn Marathonvoorbereiding van Valencia was dit niet en lukte. En vorig weekend nog liep een vriendin haar eerste Marathon in Rotterdam met als langste afstand getraind 14km.

Op de Lentejogging liep Johan mijn laatste toertje mee. Later die dag vroeg hij me of ik hem met de fiets wou begeleiden op de Marathon. Ik twijfelde niet en we spraken vorige week een eerste keer af om wat praktische zaken te overlopen.
Johan had een heel lijstje klaar; was zeer goed voorbereid… Grappig, want ik herken mezelf hier ook in. En fijn dat ik mijn ervaring mag delen.
Deze week nog eens overlopen; met tijdschema erbij: hoe laat vertrekken, waar parkeren, welke tram,…

Woensdag haalde ik mijn fiets nog eens boven: de eerste keer dit jaar. Zo konden we (fiets en ik 😉 ) getest worden.
En vrijdag testen of fiets in auto past: OK!

Vanmorgen op rond 5u45. Ik had bij Johan afgesproken rond 6u30. Rijden tot Berchem en vandaar de tram tot Linkeroever.
We waren goed op tijd; iets voor op plan. Zo waren we al rond 7u40 aan Linkeroever.
Tijd om startnummer te halen, sporttas weg te leggen, personal drink af te geven,..zelfs wat bekenden tegen te komen (Annelies: ik hoop dat ’t je gelukt is!).

Johan ging nog wat opwarmen/loslopen: iets wat ik nooit doe bij Marathon. Ondertussen was het al 8u45… En ik begon zelf wat zenuwachtig te worden.

Bedoeling was dat ik iets voor 9; en dus iets voor de eerste lopers het parcours zou beginnen fietsen en km 6 aansluiten bij Johan.
Dat was het plan…
Ik vertrok; zoekend naar de weg (geen blauwe lijn; weinig aanduiding). Tot ik aan de Waaslandtunnel kom: deze is afgesloten. Ik mag er als fietser niet in; ook niet als officiële begeleider. Wat nu? De klok was toen al voorbij 9u; Johan al aan het lopen.
Ik kon niet anders dan terug fietsen en dan via veerboot of voetgangerstunnel zo snel mogelijk aan km 6 geraken. Het werd doorfietsen en af en toe de weg vragen (echt behulpzaam zijn ze er niet).
Ik was nog op tijd om de eersten te zien passeren. Oef!

Een tijdje later; komt Johan eraan. Hij loopt alleen op dat moment. Niet leuk, maar dat is het nadeel van een kleine Marathon (A’pen heeft een 2000-tal deelnemers). Maar het gaat goed. Ik reik af en toe drinken aan en gelleke op afgesproken tijdstip.
Johan slaagt er toch in bij een groepje aan te sluiten; dat later weer versnipperd. Hij loopt lange tijd samen met Glenn en tempo blijft rond de 3’45″/km zitten.
Halfweg komen ze door in 1u19’49” zie ik op de klok staan. So far, so good.

Het wordt stilaan moeilijker… Johan zegt zelf dat er geen negatieve split (dwz. 2e helft wordt sneller gelopen dan 1e helft) inzit.
De kilometers beginnen trager te gaan. Allé, trager? 15km/h is nog snel hé.
Ik weet dat de 30-ers moeilijk zijn; en wat is dit dan als je dit niet in de benen hebt? Maar Johan zet door; ondanks de pijn in de bovenbenen. Rond km 39 wil hij wandelen, maar ik kan hem aan het lopen houden. Stappen zou het nadien enkel moeilijker maken (heb ik van horen zeggen). We tellen af…ondertussen lopen er nog verschillende mannen hem voorbij, maar versnellen kan niet meer.

Finish JohanKm 42 reiken we mekaar de hand; een welgemeende “Dankje” en ik voel een krop in de keel en de tranen opkomen. Johan draait in voor de laatste 200m. Ik hoor nog net zijn naam afroepen als hij over de finish komt: 2u47’56”
Wauw: knap gedaan, man! Fier op jou.

Ik vond het fijn om te doen… Ben blij dat ik vorige week besliste om volop hier voor te gaan en de 10 miles te skippen.

Advertenties

One comment

  1. Bravo aan beide. Zo binnenkomen is genieten!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: