h1

Trailbergrun: DNF

april 28, 2018

Mijn eerste trail! Spannend!
Ik zou er niet dadelijk voor kiezen, maar gezien dit een run is van de Running Mate Cup, doe ik hem toch mee en dan maar ineens ook de lange afstand: 21km.
Volgens kenners is dit een instaptrail, weinig hoogtemeters vergeleken met de Ardense trails. Ideaal als eerste dus.
En wie weet…misschien is dit toch mijn ding, dacht ik gisteren nog.

Gisteren vroeg ik nog last-minute advies in de Facebook-groep “Keep on Running”. De boodschap was duidelijk: “genieten van de natuur en niet op de klok kijken.”
Ik had al eerder gekeken naar de resultaten van vorige editie en – ook al is dit jaar een ander parcours – het is duidelijk dat ik niet op tempo moest proberen lopen.

Samen met Bart had ik het parcours wat proberen analyseren (Note: Bart heeft jaren in Everberg gewoond), maar we geraakten er niet wijs uit. En misschien beter zo: dat ik het gewoon op me laat afkomen.

Afgelopen weken niet zo veel getraind, en al zeker geen bergjes.
Weekje Portugal was zalig, maar door detox was ik al blij dat ik nog 3x was gaan lopen (5, 7 en 10km). Blij dat ik dinsdag dan toch nog eens een 18km deed.

Ik was al lang geleden vooringeschreven; Bart nog niet. Hij wist nog niet goed welke afstand hij zou kiezen: de 14km die ook meetelt voor de Running Mate Cup of de 7km. Hij koos uiteindelijk voor de 14.

Rond 12u15 afgesproken bij Ilka thuis. Ik was enorm zenuwachtig… een voorteken?

Te voet naar de start, borstnummer oppikken en dan aanschuiven voor wc en zak afgeven.
De 14km startte hierdoor iets later.

Nadat Bart vertrokken was, zocht ik naar Wim. Hij had gisteren immers voorgesteld om me te begeleiden. We stonden achteraan in de groep; hij ging traag lopen: 5’30”/km. Zo traag vind ik dat niet voor een trail.

Startschot werd gegeven en Wim schoot weg. Bij eerste versmalling was het al stilstaan, daarna veld in om daarna bos in te trekken.

Nee, ik kan niet zeggen dat ik het leuk vind.
Ik zeg het nog tegen Nadine als ik haar voorbij loop.

Tja..en dan ineens, op plat
stuk, sla ik mijn rechtervoet om. Auw! Ik loop nog even verder tot we uit bos zijn, maar dan stop ik.

Ik wandel nog 3km terug naar start. Ik voel ook wat last in rechterknie.
Niet leuk, maar ik wil geen risico’s nemen. Hopelijk valt het morgen al beter mee. En kan ik snel weer loopschoentjes aantrekken.

Advertenties

One comment

  1. hopelijk geen erg… courage!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: