h1

Düsseldorf: april 2017

De Marathon van Keulen gaf een goed gevoel: terug onder de 3u30′.
En al snel begin ik na te denken over de volgende.
De knoop wordt doorgehakt: het wordt Düsseldorf!

Half januari spreek ik af met Patrick. Ik wil wat ideeën uitwisselen over trainingen.
Patrick en ik kennen mekaar een 5-tal jaren. We gingen samen naar Marathon Barcelona; maar vooral: delen de passie voor het (Marathon)lopen.
Patrick stelt voor een schema voor me te maken: we proberen voor 1 maand en als het niet lukt kan ik nog switchen naar mijn eigen schema.

De echte voorbereiding begint 3 maanden vooraf. En het is een valse start gezien een peesontsteking. Die blijft trouwens sluimeren.

Half februari heeft de griep me te pakken… De25km van Lier – mijn eerste 25 in deze voorbereiding – wordt daardoor als training beschouwd en geeft me een goed gevoel.

Na 1 maand trainen, beslis ik om het verder te proberen met Patrick’s schema. Voornamelijk omdat het me uit mijn comfortzone haalt. En die push heb ik misschien net nodig om vooruit te geraken.

Ik pikte in deze voorbereiding enkele wedstrijden mee:

  • Begin maart lopen Bart en ik de Halve Marathon van Parijs. Echt hondenweer en mede hierdoor tevreden met de 1u44′ (12,1km/h)!
  • Eind maart trek ik terug naar Lier; niet voor de Marathon, maar de 10 miles. Een warme dag en stevige wedstrijd
  • Begin april een thuiswedstrijd: Halve Marathon op een heuvelachtig parcours: 1u42′. Dit is mijn beste tijd op dit parcours
  • Vorige week nog een 10km van ULB op mooi, heuvelachtig parcours

De wedstrijden moeten me een idee geven welk tempo ik aankan voor de Marathon.
Ik hoop ook deze keer onder de 3u30′ te finishen. Maar het blijft de Marathon…

Donderdagmiddag kan ik het knopje “werk” omdraaien. Na een laatste trainingsloopje, naar vriendin Els, die mijn beentjes losmasseert. Linkerkuit zit toch wat vast; vermoedelijk met impact op de linkervoet.

Vrijdag is een echte relaxdag: uitslapen, bezoekje van Ilka, zeteltje liggen,…
’s Avonds vertrekken Bart en ik naar Düsseldorf.

Zaterdagochtend gaan we wat loslopen langs de Rijn. De beentjes voelen niet zo goed, maar wat me meer zorgen baart: mijn hartslag. Al een tijdje maakt deze rare sprongen. En een gemiddelde van 188 voor loslopen??!!
Namiddag gaan we dus, nadat we mijn borstnummer hebben opgehaald, op zoek naar een nieuwe hartslagmeterband voor mijn Garmin. Na een 10-tal winkels te hebben bezocht en wat telefoontjes, nog geen resultaat. Terug in het hotel dan een testje gedaan met de batterij van Bart’s hartslagmeter en dit leek Ok. Thanks dat ik deze mocht lenen.

Zaterdagavond spreken we af met Peter, Katelijne, Bart, Benny, Lieve,..en eten we samen. Fijn zo Marathonlopers onder elkaar!
Rond 22u terug naar het hotel want een goede nachtrust is belangrijk.

Goed heb ik niet geslapen. Niet nieuw voor mij, zeker niet de nacht voor de Marathon. Wekker om 6u en ontbijten om 6u30. We hadden dit liever nog wat vroeger gehad (de Marathon start om 9u), maar kregen nu al uitzondering van het hotel.

Na het ontbijt nog even rusten op bed. Het hotel is slechts 1,2km van de start. Dat geeft ons wat tijd. Rond 8u15 vertrekken we.
Daar dadelijk wc-bezoekje. Wauw…niemand voor me; niet aanschuiven. Dat heb ik nog nooit meegemaakt!

Al snel zien we Peter en compagnie. Peter en Bart zijn aan het opwarmen als echte pro’s. Dat doet ik niet voor de Marathon (leerpuntje?).
We staan in zelfde startvak, maar de ambities van de boys liggen iets hoger. Ik heb ze onderweg niet meer tegengekomen.

De Marathon zelf dan
Start om 9u. De temperatuur beloofde iets minder warm te worden dan de 19 graden, maar toch beslis ik mijn mouwtjes uit te doen. Goede keuze!
De eerste kilometers is het nog wat druk; er is ook een aflossingsmarathon. Tempo onder de 4’50″/km en hartslag OK. Maar al snel voel ik dat de beentjes niet goed zitten: ik lijk geen kracht te hebben in de bovenbenen.

Km 7 zie ik mijn supporters het eerst. Bart reikt me mijn drinkbus en gelleke aan. En loopt even mee.
Volgende afspraak km 13: ik meld Bart en Benny dat het niet goed zit. Het zal nog zwaar worden…
De zon valt nog mee; velen stukken in de schaduw. Maar de wind blaast langs alle kanten. En ondertussen is het minder druk waardoor ik ook minder kan schuilen.

Bart heeft ervoor gezorgd dat hij mee veel kan zien. Het parcours leent zich hier ook toe: verschillende lussen. Km 19 ziet hij me de derde keer.
Eigenlijk had ik zelf niets moeten meenemen; want ook drankbevoorrading is er zeer regelmatig. Geschonken in kartonnen bekertjes zodat je een teutje kan maken om te drinken.

Halve Marathon kom ik door in iets minder dan 1u42′ (de tijd die ik op de Lentejogging liep). Nog steeds op schema…maar een Marathon is wel meer dan 2 maal een Halve, weet ik uit ervaring.
En ja hoor…krampen komen op en als ik Bart zie op km 23, meld ik dat ik naar de wc moet (ondanks de immodium vanmorgen). Een eerste dixie langs de weg is op slot; een kilometer verder is er wel een open. Ik laat mijn horloge uiteraard doorlopen. Het zal ongeveer 1,5 minuut duren, schat ik zo.
Terug weg, en ik mag dezelfde lopers inhalen. En het loopt wel terug iets comfortabeler 😉

Vanaf km 28 wordt het moeilijker om onder de 5’/km te blijven. Elke kilometer terug rekenen; hoeveel tijd er nog zou bijkomen. Maar aankomen in een redelijke tijd (voor mij) is belangrijker dan onder de 3u30′.

Km 33 weer een ‘date’ met Bart. Veel wordt er niet gezegd. Bart ziet wel dat het moeilijk is. Ik loop op dat moment bij de ballonnen van 3u30′. Maar ze lopen wat sneller; willen in 3u28 finishen. Ik moet ze laten gaan en daardoor is de bescherming tegen de wind weer weg.

Ik tel af… nog 8km, 7, 6, 5, 4, 3.
Iets na km 39 zie ik Bart een laatste keer. Ik weet ondertussen wel dat ik ga finishen, maar de tijd?

Wat ben ik blij als er even een bergaf is om langs het water te lopen. En dan een laatste rechte lijn naar de finish. Ik probeer nog iets te versnellen voor de klok naar een volgende minuut springt (brutotijd).

medaille DusseldorfIk finish in 3u28’47” voor 42,41km (tijd en afstand gemeten met mijn Garmin).
Officieel is het 3u28’46”.
Heel blij want het ging moeilijk vandaag. Tja…het blijft de Marathon hé.

Bedankt Patrick voor je schema dat me wat uit mijn comfortzone trok.
Bedankt aan mijn supporters van vandaag; in Düsseldorf of elders.
En dikke merci aan mijn schatti voor de perfecte bevoorrading en de steun; ook in dit avontuur.

En nu…tijd voor frietjes!

Foto’s kan je hier bekijken

%d bloggers liken dit: