h1

Firenze: november 2017

Een onvergetelijk verjaardagscadeau
Valentijn's cadeau
Dit verhaal begon 9 augustus 2016, toen ik van Valentijn een heel speciaal verjaardagscadeau kreeg: of ik hem wou coachen en begeleiden tijdens zijn eerste Marathon op 5/11/2017.

Om meerdere redenen werd het NIET New York, maar zochten we naar een andere Marathon. Het werd Marathon Firenze!

Officiële start van de Marathonvoorbereiding op 26 augustus – 3 maanden voor Marathon-day. Valentijn en ik hebben dan nog enkele dagen om samen te trainen, want vanaf 8 september zal hij voor een 5-tal maanden in Lausanne studeren.

Zijn Marathonvoorbereiding volgde ik dus vanop afstand; op basis van wat hij vertelde (niet via een of andere app).
En hij koos regelmatig voor alternatieve trainingen.

Zelf hield ik me vrij goed aan schema (niet hetzelfde als Valentijn trouwens).

  • ik liep terug meer wedstrijden gelopen tijdens deze Marathonvoorbereiding. De Running Mate Cup zat hier zeker voor iets tussen.
  • het was fijn te merken dat de trainingen lonen en vooruitgang te zien. En sinds lang, nog eens op een podium te mogen staan bij Den halve van Geshaa
  • mijn voetjes/loopschoenen baarden me zorgen: na amper 250km was buitenkant van rechterschoen al afgesleten. Bezoek aan podoloog toonden dat ik dadelijk op buitenkant rechtervoorvoet landt. Dit was vorig jaar nog niet. Bezoek aan osteopaat om me los te maken, loopstijl wat proberen aanpassen en me enkele keren stevig laten losmasseren lijken voor verbetering te zorgen.
  • topweek (ongepland) was begin oktober. Omdat ik aan mijn 2.000 km voor Loop naar de Maan wou komen sloot ik af met 118km (ook enige week boven de 100km). Is even doorbijten, maar zo blij dat ik ook dit jaar weer het Slot van Loop naar de Maan mocht meemaken

Het hoogtepunt was uiteraard de Halve Marathon in Lausanne die Valentijn, Bart en ik liepen. Dit zag er goed uit voor de Marathon.

MAAR… Enkele dagen later, wanneer de duurlopen van 2,5 à 3u eraan komen, kreeg ik bericht van Valentijn: tijdens een ruwe zaalvoetbalmatch kreeg hij een trap tegen zijn linkerenkel. Pijn, gezwollen,… Niet forceren, bang afwachten hoe dit verder evolueert.
Ik merkte frustratie bij Valentijn: is alles dan voor niets geweest? En nadien de vechtlust: hij wou persé 3u gaan lopen (waar ik nog niet helemaal van overtuigd was of dit een goed idee was). 2 weken voor de Marathon liep hij zijn 3u: 32km!
Het gaf ons beiden een goed gevoel.

Ja, dit speelde toch enorm mee: het feit dat we dit samen zouden doen, is een extra dimensie.
Uiteraard wil je niet afhaken, niet voor jezelf, maar nu heb je ook een engagement naar die andere.

Donderdagavond kwam Valentijn naar België. Home sweet home 🙂
En vrijdagochtend Maarten, Valentijn en ik terug aan de luchthaven: via München naar Firenze. Bart en Thomas konden pas na de schooluren vertrekken en zouden ‘s avonds toekomen.

Ondertussen volgde ik het weer op. We werden hier niet blij om: de temperatuur bleef zakken én de kans op regen nam toe 😦
Het weer kan je niet veranderen, dus enkel proberen mentaal zo sterk mogelijk te staan!

Marathonday
De wekker om 6u. Zeer slecht nacht gehad 😦 en ook Valentijn had al beter nachten gehad.
Ontbijt kon vanaf 6u15: toast met honing.
Bedoeling was tegen 8u naar startvak te gaan. Het werd een kwartiertje later.
Gezien ons hotel vlak bij start was, waren we er snel. Toen was het nog droog en de muziek bracht de sfeer erin.

Valentjn en ik stonden in grijze startvak met richttijd 3u30 – 4u.
Om 8u30 de start; onze wave om 8u36.

En ja hoor…waar ik zo voor vreesde: het begon te regenen.
Ik had mijn truitje net aan Bart gegeven… Valentijn gaf zijn regenjasje pas op km 5 aan Bart – ons eerste trefpunt.

Het bleef regenen tot km 8 – voorlopig. Want op km 13 begon het opnieuw en heviger.
Dit maakte het veel zwaarder.
Tot op dat moment zaten we mooi op schema. Halve Marathon komen we door rond 1u55. De regen en wind beginnen stilaan te wegen.
Km 25 drankpost en Valentijn raadt aan een theetje te nemen, maar we zijn beiden al goed onderkoeld; voelen onze benen en handen niet meer.
Ik bel naar Bart. Hij zou ons terug zien op km 30 en dan kon hij onze regenjasjes al klaarhouden.
We tellen af naar dit punt. Stoppen ook even want ik krijg zelf mijn handschoentjes niet meer aan en sta te klappertanden.

Maar samen bijten we door!
En de jasjes helpen… In stadion, waar ook Marathon Expo was, loopt Thomas een stukje mee en hij zorgde voor mijn lievelingsmuziek. Net wat ik nodig had en ik huppel op de piste in het stadion. Bedankt Thomas!
Ook Maarten staat er, aan de uitgang van het stadion: een speciaal gevoel ook voor hem om ons zo te zien lopen.

Km 36 zien we Bart en de jongens opnieuw. Thomas heeft ondertussen met Bart gewisseld van schoenen zodat hij kan meelopen. Een dikke 2 km en ondertussen konden we onze verzoeknummers doorgeven.

We zijn ondertussen in het centrum van Firenze en hier is het rondjes draaien. En..het is gestopt met regenen, zelfs zonnetje komt piepen.
Voor Valentijn is het grenzen verleggen, want hij deed maar 1 lange duurloop boven de 30km.
Tijd was voor hem al lang niet meer van belang.

Ik word al wat emotioneel…dit is waar we zo lang naar gewerkt hebben.

Een laatste keer draaien en dan rechte lijn naar de finish!
Bart, Thomas en Maarten staan ons al op te wachten.
Vlak voor de finish druk ik mijn horloge af, zodat ik Valentijn’s hand kan nemen om samen over de finishlijn te gaan.

We did it!
Mijn Polar M430 noteerde 4u06’29” voor 42,83km (5’46”/km).
Dit waren mijn zwaarste weersomstandigheden (van de 16 Marathons). Superfier op Valentijn die zich vanaf nu ook officieel Marathonloper mag noemen.

Nu tijd voor bubbles!
Foto’s volgen later deze week.

Advertenties
%d bloggers liken dit: