h1

Parijs: april 2010

ParijsHier kan je ’t verslag van mijn 5e marathon, 11 april 2010 in Parijs, nog ‘ns nalezen.

Berlijn was fantastisch! Ondanks de pechdagen ’n PR: 3u14 :-)! Ook de trip…samen met andere marathonlopers en –supporters toeleven naar de M-dag was leuk.
Dus wou ik graag terug ’n voorjaarsmarathon via BCD-Travel. De week na de marathon (rustweek!) al aan ’t kijken. Londen was helaas al volzet 😦 op enkele dagen ‘uitverkocht’. Uiteindelijk schreef ik me op 8 oktober in voor Parijs. Ook Stefaan (William’s baas) die in Berlijn zijn 1e marathon liep, ging mee. En ook van Frans (die in Berlijn voor ’t eerst onder de 3u had gelopen!) kreeg ik half november ’n SMSje dat hij zich had ingeschreven.

In Berlijn had ik de kaap van de 3u15 bereikt. Wat nu? Ik wou (wil) wel ‘ns weten wat erin zit. En jaren moet ik ook niet meer wachten ;-). Zo kreeg ik via ’n collega de naam door van sportarts en trainingsbegeleider: Peter Vervoort. Zeer enthousiast en nog steeds wat op wolkjes lopend, maakte ik begin oktober ’n afspraak.
Tegen de tijd dat het zover was, lag ik al 8 dagen stil; geveld door de griep. Terug gestart, ging ’t lopen écht niet goed. Ik kreeg ’t mentaal zeer zwaar; alles kwam samen: het rouwproces van de zus, nasleep griep, niet (goed) kunnen lopen, ….
Het besluit van de eerste lactaattest half november zei genoeg: “Zeer zwakke test. We hebben veel werk aan de winkel om je terug in wedstrijdconditie te krijgen”. En dat terwijl ik naar Peter Vervoort ging omdat ik ‘ns wou weten wat erin zat ??!!
Ik kreeg ’n aangepast schema; trainen op hartslag. Niet makkelijk om rond de 8,5km/h rond te sjoffellen. Liefst van al kwam ik dan ook niemand tegen tijdens mijn loopjes.
Maar de inspanningen werden beloond: in Leuven liep ik al terug 13,4km/h op 12km (ik had me hoogstens aan 12km/h verwacht) en de lactaattest begin januari gaf ’n mooiere conclusie: “Zeer goede progressie tov je vorige test. Nu verder opbouwen in km en ook in kwaliteit.”
We waren er nog niet, maar ik begon over mijn dipje heen te geraken.

In tegenstelling tot andere marathontrainingen, had ik dus geen basisconditie van 2u lopen. Dat maakte het mentaal wel wat moeilijker: twijfel of het wel zou lukken.
Maar ik werkte mijn schema af. Meestal kreeg ik zondagavond te lezen wat er de week nadien op ’t programma stond. Voor mij – ‘planner’ – toch wel ’n aanpassing. Knopje omdraaien: ik hoef enkel te trainen en zien dat ik ze binnen de werk- en gezinsplanning past.
Het aantal wedstrijden in deze voorbereiding was beperkt oa. door de weersomstandigheden, de conditie, …
23 januari eerste wedstrijd: halve marathon in Lier: 1u36 maar was wel diep moeten gaan. Er is nog werk aan de winkel!

Half februari naar de huisarts. Niet enkel voor bloedonderzoek (hoe zit ’t met mijn ijzer?), maar ze moest me ook gezond verklaren. Voor alle wedstrijden in Frankrijk moet je nl. een medisch attest voorleggen. Geen probleem! En ze steunt me volledig, begrijpt mijn passie voor ’t lopen, staat vol bewondering wat ik in dit kader doe en gedaan heb. Dat geeft ’n heel goed gevoel. Merci, Linde!

Begin maart begon ik toch wat nerveus te worden. De 25km van Lier kwam eraan: “eerste belangrijke test“ staat er in mijn schema.
En als mensen vroegen welke marathon ik ging lopen en wanneer, kreeg ik dadelijk de reactie “dat is ni lang meer hé”.
De ‘test’ ging beter dan verwacht 1u51’55”. Deze opkikker had ik nodig; de marathon is niet ver meer. En er moeten nog lange duurlopen getraind worden.
Daarom moet ik de Furaloop (14/03 – start van Scott2Run-criterium) laten passeren. De marathon heeft prio.
De duurloop ging goed en ook de dag nadien voel ik me heel goed.
Ik begon naar Parijs toe te leven….

Maar dan.. Dinsdagochtend 16 maart val ik flauw op ‘t werk. En doe zo toch wat mensen verschieten (sorry hé). Wat rusten op de medische dienst. ’s Middags na cardiogram komt William me oppikken. Samen nog langs de huisarts. Bloeddruk en ECG zijn OK. Maar gezien de marathon dichtbij is, raden de bedrijfsarts en huistarts toch ’n inspanningstest aan.
Vrijdags kan ik al bij trainer (en sportarts) terecht. Inspanningstest = OK.
’t Flauwvallen zal vermoedelijk een combinatie geweest van lagere bloeddruk door trainen op hartslag, piekwerking van de pillen tegen hoge (jawel!) bloeddruk, te weinig gedronken tijdens en na duurloop zondag.
In samenspraak ook met huisarts wordt beslist om mijn pillen tegen de hoge bloeddruk te halveren en ’s avonds te nemen. Verder moet ik wat meer aandacht besteden aan drinken tijdens en na het lopen om zo natrium en kalium aan te vullen. Mijn les voor deze marathon?

De laatste weken pols ik met andere marathonlopers hoe zij zich voelen. Elke (1e marathon) en Jo zullen om 11u aan de start staan in Rotterdam. Stefaan, Frans en ik starten enkele uren vroeger (8u45) in Parijs.
Zelf voel ik me niet kiplekker: ’t flauwvallen blijft in ’t koppeke meespelen. Voel me beetje moe, bloeddrukschommelingen.
Trainer wijst me nog ‘ns op de noodzaak van rust: niets extra meer naast de loopjes. En ik mag mezelf geen druk mag opleggen….
Dus probeer ik de info door te nemen, alles klaar te leggen, … en koop ik ’n nieuw topje. Dat gun ik me bij elke marathon. Ik kies ’n opvallend kleurtje: anders ziet William me niet tussen de 40000 lopers.

De marathon van Parijs valt in de paasvakantie. Dat maakt dat ‘t “succes wensen” voor de marathon al iets vroeger begint. Sommigen zijn iets langer weg….:
– collega Eric gaat met pensioen. Vorig jaar nog hielp hij me wegwijs in A’pen marathon. Ik beloof hem ’t verslagje (bij deze dus!).
– loopmaat Peter vertrekt met zijn gezin voor 3 weken naar Australië. Geen loopjes, geen SMS, geen ‘koffieklets’ met Helen, …. Gelukkig bestaat er nog zoiets als mail :-).

Mijn collega’s hebben ondertussen beslist om hun wekelijks gokje over ’n sportieve activiteit te wijden aan mijn marathon. Benieuwd wie dichtste bij mijn eindtijd zit!
Het hangt ook van zoveel factoren af: parcours, weersomstandigheden, ….
Zelf heb ik ‘t moeilijk om in te schatten wat ’t zal worden: ergens tussen 3u27 en 3u14 zeker ;-).

Vrijdagmorgen vertrekken we richting Parijs.
We vertrekken ’n uurtje later dan gepland, en met de files onderweg (oa. wegenwerken en loslopend paard op de E40 in Sterrebeek), zijn we al gauw nóg ’n uur extra onderweg. Het uithoudingsvermogen van mijn blaas is heel erg op de proef gesteld!
Toegekomen aan ’t hotel, wordt William’s kennis en kunde van de auto getest: parking voor auto’s tot 1m90. Hoe die dat doen blijft ons een raadsel. Onze Espace is maar 1m70 (of zoiets) en ’t was zéér krap!

Even rusten op de kamer en dan gaan we te voet naar de Marathon Expo hal. ’t Zonnetje schijnt en ’t is zo’n 17°. Voelt ook echt wel wat als vakantie….
In tegenstelling tot Berlijn is het zeer kalm richting Expo. De meesten zullen morgen komen. Om borstnummmer af te halen mogen enkel de lopers door. Zelf heb ik nummer 1290 en mag starten de Préférentials. Wauw! Als ik hierdoor maar niet te snel start.
We hebben Expo doorlopen en William gaat nog even naar wc. Ik zie hem terugkomen: bleek, waterige ogen. Hij voelt zich niet goed: misselijk, heeft ook diarree.
Geen restaurantje vanavond :-(, maar ’n beetje pasta van ’t hotel. Dan op tijd in bed. Ik slaap redelijk goed, maar hoor William enkele keren opstaan.

Om 7u de wekker. Ik beslis dan toch alleen te gaan naar de breakfastrun. Die start aan de militaire school, vlak bij Eifeltoren.
Om 7u45 vertrek ik (te voet) aan ’t hotel. ’t Is nog frisjes. Na 20minuten heb ik nog maar 5 lopers tegengekomen. Ik ben toch juist hé? Jaja, maar dit is niet de massa die ik ken vanuit Berlijn. ‘n 3000 man, hoor ik de omroeper zeggen.
Om 8u30 starten we voor ‘n toertje van 5km tot Avenue Foch. Daar wacht ons: koffie, thee of warme choco, cakjes, water en banaan.
Met de metro tot halte Pasteur, op 2min van het hotel. Daar besluit ik toch nog iets te eten: alleen. William heeft al ontbeten en ligt te rillen in bed.

Na de middag wat rusten. En tegen 15u30 spreken we met de groep(je) af om start- en aankomstplaats te gaan bekijken. Terug in hotel is William weer aan ’t rillen en staat ook boven de pot.
Deze avond: weer geen restaurantje, maar helemaal alleen eten in het hotel. Spijtig genoeg zitten Stefaan, en ook Frans in een ander hotel.

Zondag: dé dag. ’t Weer ziet er goed uit: 14 graden en droog. Fris voor mijn topje, maar we lopen ons wel warm.
Opstaan om 5u20, ontbijten om 6u en tegen 6u50 vertrekken we aan het hotel.
Rond 7u50 komen we toe aan Avenue Foch. Ik eet nog ’n halve banaan (meer krijg ik echt niet binnen), dan mijn zak afgeven.
Brr! ’t Is fris. Mijn kuitsokken aan, plastiek zak en ook mijn bodywarmer kan ik nog even aanhouden zolang dat William bij me is.
Dan naar Avenue des Champs Elysées voor startvak. Afscheid nemen van William en de begeleiders.
Oeps! Verkeerde startvak. Ik mag nog meer doorschuiven. Ik begin wel wat nerveus te worden…moet nog naar de wc. Startvak gevonden, nog weinig volk. Maar geen wc voor dit startvak. Ik mag dus zelfs even tot bij de elite gaan. Terug in startvak zie ik Frans. Ook hij mag (voor mannen < 3u) bij de Préférentielles starten.

8u30: start van de handybikes. Ondertussen is ’t al drummen geworden in ons startvak. Plastiek zak uit, t-shirt uit. Hartslag varieert tussen 70 en 75: valt nog mee.
8u45: startschot. ’t Is drummen. Ik probeer me toch niet te laten meeslepen door de massa. Heb me voorgenomen om de 5km niet sneller dan 23min te lopen.
Volgens Garmin is dit niet gelukt, volgens de officiële tijden zal ’t wel ongeveer kloppen.
Hartslag slaat tilt: tot 247 ben ik gegaan. Tja: ik voel me ook nog heel jong ;-).
’t Parcours heeft wel wat ups en downs. Bovendien zijn de wegen hier geen biljarttafel :-(. En bij elke bevoorrading is ’t opletten dat je niet uitglijdt: water, flesjes, bananen, … Zelf heb ik mijn ‘gastronomisch diner’ mee. Op regelmatige tijdstippen drinken en ‘eten’.
Km 6 voel ik pijn in rechterhiel: alsof er ’n beentje niet goed zit. Shit, niet nu al. Tijdens de trainingen had ik dit ook al wel gevoeld, maar ’t was niet erg genoeg om er iets van te zeggen. Even doorbijten en ik voel de pijn niet meer.
Af en toe zijn er toch stukken met wat frisse wind bvb. aan Km 12 Château de Vincennes, verder heb ik ’t al lang niet koud meer.
Km 21: halfweg en de klok geeft 1u37’33” als ik passeer. Als de tweede helft evengoed gaat zit 3u15’ er nog in…maar de tweede helft is toch wel de zwaarste. Vandaar dat ’t fijn is om de supporters te zien. Aan Km 2 had ik William evenwel gemist. Km 25, we lopen nu langs de Seine – staat ’n Belgische delegatie – MMC. Ik zie de Belgische vlag al van ver en begin te zwaaien. ’t Helpt: Ann (vrouw van Stefaan) heeft me gezien en moedigt me aan.
Dan ’n tunnel…eentje waarbij je echt in ’n zwart gaat loopt omdat ’t einde van de tunnel (nog) niet in zicht is. Dit roept slechte herinneringen op aan de Waaslandtunnel vorig jaar in A’pen. Maar op ’t einde zou William ergens moeten staan. Ja hoor, maar net te laat voor de foto.
Km 30 begint ’t wat moeilijker te gaan, maar minder dan voor anderen. Ik steek meerdere lopers voorbij. Dat geeft moed. Ondertussen ben ik aan mijn gellekes begonnen en gelukkig heb ik geen last van maag of darmen.
De laatste km’s lopen we door Bois de Bologne, een stuk rustiger dan de stad. Ondertussen blijf ik toch wat rekenen en hoop ik toch de 3u15’ te halen. Ik hoor mijn beltoon ‘Friends’: sorry, maar nu neem ik even niet op.
Laatste 500m zet ik nog ’n versnellingske bij: 3u13’47” zie ik op de klokken staan. Maar dat zijn brutotijden. Mijn Garmin geeft 3u13’28” (en 42,7km!).
Supercontent gezien de voorhistorie en het moeilijker parcours dan Berlijn.

Note1: ’t Telefoontje bleek van Helen te zijn (vanuit Australië!). Ondertussen al wel gesmst.
Note2: Ook Frans (2u53’) en Stefaan (3u47’) liepen een nieuw PR.

Na ontvangst van t-shirt, medaille en zak, zoek in William en begeleiders op. Mijn ziek ventje heeft ’t toch ook volgehouden… ;-).
Met de metro terug naar ’t hotel. Daar meet ik de ‘schade’ op:
– rechterhiel doet nog wat pijn. Nu toch ‘ns laten checken
– toch schuurwondes: eentje op de rug, en in mijn lies
– en ook ’t zonneke heeft goed geschenen, want mijn topje staat erin.

Voilà, verslagje 😉 klaar. Nu dan ff rusten. En vanavond is er dan toch (eindelijk) restaurantbezoek gepland :-).
Bedankt voor de aanmoedigingen, ’t medeleven, … dit doet echt héél veel plezier!

Liefs,
Katrien

Resultaten
Bekijk hier de foto’s van Parijs.

Advertenties

One comment

  1. Respect!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: